فراموشی رمز عبور
پس از درخواست شما,ایمیلی برای شما به منظور تغییر رمز عبور شما ارسال خواهد شد,لطفا inbox و پوشه اسپم خود را پس از درخواست بررسی کنید
عضویت در سایت
ورود به پنل کاربری
پس از درخواست شما,ایمیلی برای شما به منظور تغییر رمز عبور شما ارسال خواهد شد,لطفا inbox و پوشه اسپم خود را پس از درخواست بررسی کنید
بکرومز فقط یک دنیای عجیب نیست؛ در زیرمتن فیلم، استعارهای از ذهن و ضمیر ناخودآگاه انسانه. جایی که خاطرات، زخمهای گذشته و الگوهای رفتاری مخرب شخصیتها به شکل محیطها و هیولاها ظاهر میشن.
کلارک مشکلش رو میدونست، اما نمیخواست تغییر کنه و همیشه تقصیر رو گردن دیگران میانداخت؛ برای همین در نهایت توسط «نسخه هیولایی خودش» نابود میشه.
اما مری متوجه میشه که نمیتونه همه رو نجات بده، مخصوصاً کسی که خودش نمیخواد تغییر کنه. لبخند مری در پایان هم به این معنیه که بالاخره الگوی رفتاری خودش رو شناخته
اگر فیلم رو دیدی ولی داستان و پایانش برات گیجکننده بود، در واقع فیلم دو لایه داره: داستان ظاهری و یک زیرمتن روانشناختی. واسه اینکه اصلا متوجه بشید ایده فیلم از چیه یه توضیح میدم بعد فیلم رو ببیند بهتره.
ایده فیلم ریشه اش را میشه در بازیهای کامپیوتری پیدا کرد. دیدید تو بازی یه خطا رخ میده مثلا پلیر به دیوار میخوره و میره زیر فضای بازی، جایی که نباید بهش دسترسی داشته باشه. سیستم بازی هم دائما در حال پاسخ دادن به سوالاته که پلیر کجاست ؟ چه چیزهایی رو بهش نشون بده و چه چیزهایی رو
رو نشون نده؟ شخصیت های غیرقابل بازی رو کجا نشون بده ؟ بازی رو از چه زاویه ای بهت نشون بده ؟
چون یه خطا برای پلیر رخ داده و سیستم برای این خطا برنامه ریزی نشده و پاسخ این سوالات هم بهم میریزه در نتیجه، محیطی عجیب، ناقص و پر از خطا شکل میگیرد. شحخصیت ها ممکنه ناپدید بشن و بازیکن ناگهان خودش را کاملاً تنها ببیینه. ایده بکرومز این سؤال را مطرح میکند: اگر چنین اتفاقی در دنیای واقعی رخ دهد چه میشود؟
من معمولا هر چقدر هم فیلم روند کند و کسل کننده داشته باشه تا آخر می بینم.ولی این فیلم فاجعه بود و تا نیمه فیلم بیشتر نتونستم تحمل کنم
راستش من اصلا از فیلم بدم نیومد، شاید به خاطر اینکه انتظار یک فیلم ترسناک رو نداشتم و از قبل شنیده بودم موضوع فیلم روان شناختیه و بیشتر در رابطه با ضمیر ناخودآگاه هست (جالبه ولی گویا خود کارگردان گفته همچین چیزی نیست!)، شاید فکر بدی نباشه قبل از دیدن فیلم بریدتحلیل احسان منصوری رو ببینید و بعد بشینید فیلم رو نگاه کنید، (نگران اسپویل شدن هم نباشید).
شر و ور محض
Backrooms از نظر تصویر و فضاسازی قابلتوجه است، اما فیلمنامه زیر بار ایدهی خودش فرو میریزد؛ دو لایهی واقعیت و ذهن را بدون منطق روایی کافی کنار هم میگذارد و شخصیتها و خردهروایتهای اضافی را به تماشاگر میسپارد تا خودش به هم وصلشان کند. Clark پرداخت نشده، مرز واقعیت و خیال بیدلیل مبهم مانده و بسیاری از اتفاقات صرفاً برای ایجاد ترساند نه پیشبرد داستان. این ایده اگر یک فیلم کوتاه تجربی بود، میتوانست جذاب باشد؛ اما در قالب فیلم بلند، بیشتر یک گالری قابهای زیباست تا یک فیلم منسجم. ۱ از ۱۰.
تا اخرش به زور دیدم
مزخرف ترین فیلمی که میتونید ببینید
بسیار بد و خسته کننده بود پیشنهاد نمیشه